In mijn vorige leven werkte ik in de horeca, te weten in een groot hotel in Amsterdam. Ooit daar begonnen als receptioniste en in de loop der jaren opgeklommen tot Front Office Manager ( hoofd Receptie en portiers) In totaal heb ik daar 17,5 jaar gewerkt- een hele tijd dus.. Mijn man, Arjan, werkte ook in dat hotel. We hebben elkaar daar inderdaad leren kennen, kregen iets met elkaar en zijn uiteindelijk met elkaar getrouwd op 9-9-99. Arjan , ooit begonnen als leerling-kok , werkt er nog steeds en is nu inmiddels al een aantal jaren Chef-Kok..ook leuke promoties gemaakt in de loop der jaren dus. Hij werkt er inmiddels dan ook alweer bijna 20 jaar !
In de tijd dat wij er beiden nog werkten, dit is de tijd voordat Lisa geboren werd. draaiden we altijd samen late diensten. Onze dagindeling was anders dan bij andere mensen maar omdat we het samen deden, was het geen enkel probleem. ! "s Middags om een uur of 14:00 de deur uit, vanaf 15:00 uur aan het werk tot een uur of 23:00-23:30 uur en dan weer terug naar huis. Thuisgekomen begon onze vrije tijd en keken we rustig nog een film of zo. Of we kropen samen achter de computer om spelletjes te spelen. Glaasje bier of wijn erbij, sigaretje natuurlijk, soms nog iets te eten... Het licht ging meestal uit rond 02:30, 03:00 uur.
Tja, en dan 's ochtends zetten we wel de wekker, maar echt niet voor tienen hoor ! En dan rustig koffiedrinken, krantje lezen, beetje tv kijken of wat dan ook: we hadden de tijd aan onszelf.
Inmiddels hebben we een compleet ander leven. Arjan werkt dus nog in het hotel en werkt eigenlijk alleen maar late diensten- meer uit nood omdat hij niet zoveel mensen in dienst heeft/mag hebben. Hij is vrij op de dagen dat ik moet werken en dat zijn er meestal 2 per week. Ik vraag tegenwoordig dagdiensten aan ( dat zou ik 5 jaar geleden niet geloofd hebben van mezelf dat ik dat ooit zou doen...hahahah) zodat we in ieder geval twee dagen per week als gezinnetje kunnen eten. De andere avonden zit ik sowieso alleen met Lisa aan tafel. Helaas heb ik ook wel eens late dienst natuurlijk ...dat is jammer want dan duurt het meer dan 1 week in totaal voordat we een avondje samen hebben. Het is niet anders : het is onze keuze geweest om het zo te doen. We wilden Lisa absoluut niet " dumpen" op een creche en de opvang gewoon zelf regelen.
We zien elkaar dus niet veel. Ik hou het namelijk niet meer vol om op Arjan te wachten. In het begin deed k dit nog regelmatig. Ik sliep dan een keertje tussen de middag gelijk met Lisa een paar uurtjes mee en dan kon ik er wel tegen. Maar ja, kleine meisjes worden groot en sinds ze 2 jaar is doet ze geen middagtukje meer. Jammer voor mama !
Ik schrijf 's avonds trouw een briefje. Hij komt laat thuis, drinkt nog een paar pilsjes, computert een beetje en rookt (!) een paar sigaretten. 's Ochtends roep ik hem om een uur of 10:30 uur, dan drinken we samen koffie en praten we een beetje. Ik heb er dan al een aantal uren opzitten met Lisa. Uren waarin we wel een beetje " stil" moeten doen, anders wordt papa wakker.... Ik wacht dan ook altijd met het hele douche-en aankleedritueel tot Arjan wakker is. Dus na de koffie doen we dat even en uiteraard gaat Arjan daarna onder de douche, scheren, aankleden etc. En zo is de ochtend alweer voorbij. Soms worden er dan nog boodschapjes gedaan en dan gaan we een boterhammetje eten. Nog heel even spelen met Lisa en dan moet ie weer gaan...
Arjan zou gelijk met mij stoppen. Hij is er echter nog niet aan toe. Ik baalde daar best van, maar ik heb doorgezet en ik heb er niet eens veel moeite mee om hem buiten in de tuin met een sigaretje te zien. Ik heb zelfs vandaag zijn peuken opgeruimd, die hij in de tuin had geloosd....het doet me niets !
Wat me wel wat deed is dat ik gisteravond laat ineens een heel lief mailtje van hem kreeg, waarin hij schreef dat hij hartstikke trots op me is, dat ik al bijna twee weken niet meer rook. Dat hij dat te weinig laat merken, maar dat hij het heel goed van me vindt. En ook dat hij druk bezig is om er naar het moment toe te groeien waarop hij er ook mee stopt. Ik merk het vanzelf wel , schreef hij er nog bij.
Ik weet het : hij wil ook graag stoppen, voor Lisa, voor mij, voor hemzelf, voor het geld. Maar in de horeca rookt bijna iedereen en dat maakt het best moelijk ! Maar als het moment daar is weet ik ook zeker dat hij er 100% voor gaat en dat het hem uiteindelijk ook lukt. Nu nog even niet..het is druk door de autorai en hij heeft 8, 9 dagen op rij gewerkt. Dan kun je die stress er ook niet bij hebben.
Maar als het zover is dan zal ik er voor hem zijn, om hem te steunen en hem ook van die lieve berichtjes te sturen of te schrijven. Want hij is lief, hij is mij lief en ik heb hem zo lief !
